عشق، نخستین گام بلند زائران خداست....
آدم های بی بهره از عشق نیز رنج می برند، اما رنج اینان، رنجی عبث است.
رنج عشق، رنجیست سازنده و خلاق.
رنج عشق، تو را به ساحت آگاهی کیهانی می برد.
عشقی که تو را خراب نکند، اتلاف عمر پر بهاست. چنین عشقی، تو را به ناکجا می کشاند.
کسی که عشق را تجربه نکرده، هنوز بسته است.
او در دایره ی بسته ای می چرخد و می چرخد.
او اسیر خود است
کسی که خود را در آیینه ی معشوق تماشا نکرده، هرگز صورت خود را ندیده است
معشوق آیینه است. او، تو را به تو نشان می دهد.
اگر خود را در آیینه معشوق نبینی، هرگز خود را نخواهی شناخت.
عشق، اساس استوار خودشناسی ست.
رابطه، آیینه است.
هرچه رابطه عاشقانه تر باشد، آیینه شفاف تر خواهد بود.
عشق، مستلزم حساسیت توست.
در ساحت عشق، باید زره خود را بیرون بیاوری و عریان شوی و این دشوار و دردناک است.
در ساحت عشق، باید عقل حسابگر و مصلحت اندیش را رها کرد.
باید دل را به دریای مخاطره بزنی، باید خطر کنی.
تو میترسی به آیینه نگاه کنی و صورت زشت خود را ببینی، بنابراین آیینه ی رابطه ها
را می شکنی.
اما شکستن آیینه چهره نازیبای تو را زیبا نمی کند.پوسته ی ضخیم خود را بشکن،
آیینه شکستن خطاست.
با روی گرداندن از چالش ها و مخاطرات عشق، هرگز به بلوغ نمی رسی.باید شجاعانه
این گام بلند را برداری.
تا به قله ی خویشتن حقیقی خویش برسی.
عشق، نخستین گام بلند زائران خداست.
کسانی که این گام بلند را بر نمی دارند، به خدا نمی رسند.
زمانیکه نسبت به تمامیت خویشتن آگاهی پیدا میکنی که در حضور دیگری باشی،
حضور تو با حضور دیگری،سرشار می شود.
در حضور دیگریست که تو از لاک بسته ی خویش بیرون می آیی.
و زیر آسمان صاف و پرستاره می ایستی.
عشق، آسمان باز پر ستاره است، عاشقی بال در آوردن است.آری، پرواز نخست در
آسمان باز پرستاره،هراسناک است.
ما مدام به ضربه کردن نفس خویش مشغولیم
شکستن نفس بسیار دردناک است،ما گمان می کنیم که نفس تنها گنج ماست، ان را
حفظ میکنیم، آن را می آراییم.
وقتی عشق بر در دلمان می کوبد، باید نفس را زمین بگذاریم، برخیزیم و در را به
روی او بگشاییم.
زمین گذاشتن نفس دردناک است،نفس چیست؟ جدا انگاشتن خود از هستی، از خدا
این دوگانگی را باید کنار بگذاری و خود را پاره ای از هستی کل ببینی.
تو، شخص نیستی بلکه حضوری ناب هستی.
حضوری که در همه چیز و همه کس ساری و جاریست....
سلام دوستای عزیز عیدتون مبارک باشه و طاعاتتون قبول درگاه احدیت 



به نام آنکه در اوج نبودن ها همیشه حاضر است