همه ی عمر به این فکر کردم ما چقدر به کارها و رفتارمون اطمینان داریم؟!

وقتی پدر ومادران کودکان اطرافم رو می بینم دلم می خواد ازشون بپرسم

خوشبختی کودکشون ارجحه یا موفقیتش؟ لابد معتقدید هردو،اصلا مگه فرقی

با هم دارن؟!می خوام مثالی بزنم :اگر شما افرادی با تحصیلات بالا باشید و

 به یکباره فرزندتان تصمیم قطعی بگیره درس رو رها کنه و به کار نجاری

(یا کارهای مشابه )بپردازه موافقت می کنید؟ فکر کنید و پاسخ بدین،این 

 پاسخ بخشی از مشکلات کودکان  ما با والدینشون را در بر داره....